Έφη Άλτις (μέρος 4ο)

μέρος 1ο

μέρος 2ο

μέρος 3ο

Γεννήθηκα στην αρχή των χρόνων και θα πεθάνω στο τέλος τους. Θεός; Όχι δεν είμαι Θεός. Δεν αναλαμβάνω τέτοιες ευθύνες. Απλά να με θεωρείς πλάσμα φιλεύσπλαχνο με μακρινή ημερομηνία λήξης...

Τους εντοπίζω εύκολα... Από τη μυρωδιά του τσιγάρου που άναψαν χωρίς να πολυθέλουν να το καπνίσουν. Από τον ήχο του τηλεκοντρόλ την ώρα που κάνουν ζάπινγκ. Από τους γερτούς ώμους και την άψογη τσάκιση του κουστουμιού τους. Και μια μέρα που θα είναι ίδια με τις άλλες τους στέλνω το κουτί. Μέσα σ’ένα τεράστιο πακέτο με φιόγκο που θα βρουν μπρος στην πόρτα τους. Θα το ανοίξουν με τρεμάμενα χέρια απο ανυπομονησία και έκπληξη. Και θα βρουν το κουτί. Με μια κάρτα που λέει «Πήγαινε Εκεί. Θα το ανοίξουν Αυτοί».

Όλοι πάνε. Παρατάνε ό,τι και να κάνουν και πάνε. Δεν τηλεφωνούν καν στις δουλειές τους. Πάνε τρέχοντας. Και τα κουτιά ανοίγουν. Και για τον καθένα βγαίνει από μία Φωνή.

Οι Φωνές είναι παιδιά μου. Ουσιαστικά οι φωνές είναι Εγώ, αλλά δεν τους το λέω γιατί με τα θύλεα άκρη δεν βγάζεις. Τους ακολουθούν παντού. Τους μιλάνε. Σκέφτεσαι ότι τους βασανίζουν... Το ξέρω ότι αυτό σκέφτεσαι αλλά δεν είναι έτσι. Σκέψου όλους αυτούς τους ασήμαντους που ξαφνικά κάνουν μαγικά πράγματα. Όλοι σκέφτονται ότι δουλεύουν σκληρά ή ότι έχουν ταλέντο ή ότι η τύχη τους χαμογελά. Πλέον ξέρεις ότι απλά Εγώ αποφασίζω να τους κάνω ένα δώρο.

Όσο για τις Φωνές... Όταν αυτές ολοκληρώσουν το σκοπό τους τους αφήνουν. Αν προσέξεις ίσως τις δεις να κυκλοφορούν λίγο χαμένες στο πλήθος. Δεν μπορούν να συνηθίσουν τον κόσμο σου... Η αγαπημένη τους ασχολία είναι να συναντούν τους επόμενους υποψηφίους. Αρχικά στον ύπνο τους. Κατόπιν σε ένα συρμό του μετρό, που θα ανακοινώσουν από τα μεγάφωνα την επόμενη στάση, ή σ’ ένα διαφημιστικό στο ραδιόφωνο. Κι έπειτα θα είναι εκεί για να ανοίξουν το κουτί και να ελευθερώσουν τις αδερφές τους...

Γιατί το έκανα όλο αυτό; Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να προσπαθήσω να σου εξηγήσω. Σίγουρα δεν καταλαβαίνεις καν γιατί κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Σε νιώθω... Απλά πάρε απόφαση ότι αυτό συμβαίνει. Όπως συμβαίνει η ανατολή και η δύση του ηλίου, το κλάμμα του μωρού που γεννιέται και η παράνοια των ερωτευμένων.

Σε χαιρετώ

Τάδε Έφη Άλτις

Μηδέν εις το πηλίκον...

Το φθινόπωρο συνεχίζει να ξεδιπλώνεται μπρος στα μάτια του μπουχτισμένου ρακούν ακολουθώντας το πάτερν του περσινού φθινοπώρου (και μερικών ακόμα εποχών)...

Το κλίμα είναι του γούστου μου, τα χειμωνιάτικα ανέκαθεν μου πήγαιναν καλύτερα από τα καλοκαιρινά, η δουλειά δεν μου επιφυλάσσει εκπλήξεις (ούτε δυσάρεστες, ούτε ευχάριστες), η συλλογή από διάτοντες γκόμενους εμπλουτίζεται, κι εγώ βρίσκομαι σε φάση που διαβάζω quotes του sex n the city και χαμογελάω. Το τελευταίο θα έπρεπε να με κάνει να ντρέπομαι για το γούστο μου του συρμού, αλλά χέστηκα...

Τελικά κυνικός γίνεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι έχεις συμβιβαστεί. Και καταλαβαίνεις ότι η ζωή σου είναι «ζωούλα», και η δουλειά σου είναι «δουλίτσα» κ.ο.κ.

Αλλά είπαμε... Από Δευτέρα όλα τούμπα...

Ίσως απλά να χρειάζομαι διακοπές... Ε;

Καλό μήνα(;)

Λοιπόν αυτός ο μήνας ξεκινάει εξαιρετικά μπλδρμ...(η γνωστή επιστημονική έκφρασις). (πάμε βουλίτσες)

· Η χτεσινή μέρα ξεκίνησε υπέροχα, εξελίχθηκε βαρετά και κατέληξε με τη συνειδητοποίηση ότι η Κυριακίλα με την αλλαγή της ώρας γίνεται αφόρητη.

· Το σατανόγατο καλωσόρισε με τον τρόπο του το χειμώνα. Όπου καλωσόρισμα – χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα και κουλουριάστηκε δίπλα μου. (αν δεν είστε φιλόζωοι/ιδιοκτήτες κατοικιδίου δεν καταλαβαίνετε μάλλον γιατί εγώ χαμογέλασα όταν κατάλαβα γούνα στο πόδι και μουστάκια στην πατούσα και ρυθμική αναπνοή)

· Ο Μαραθώνιος! Όχι δεν έτρεξα. Ούτε καν πήγα. Απλά σκέφτηκα τι έκανα πέρσι τέτοια μέρα. Τι έκανα πέρσι τέτοια μέρα; Ξύπνησα χαράματα, κατέβηκα στο στάδιο για φωτογραφίες, περπάτησα όλη την Αθήνα βρίζοντας το θεσμό γενικώς και το Φειδιππίδη ειδικώς και το βράδυ κατέληξα να εισπράττω το πιο κινηματογραφικό μου φιλί πλάι σε κάτι κάδους στα Εξάρχεια από ένα τύπο που είδα για 10 λεπτά εκείνη και μόνο τη μέρα... (το ξέρω ότι δεν διαβάζεται πολύ νορμάλ αλλά δεν νομίζω ότι σας έχω συνηθίσει σε νορμάλ πράγματα)

· Προέκυψε υλικό για διδακτορικό και το σκέφτομαι... Δεν έχει σχέση με τίποτα απ’ όσα έχω κάνει (πράγμα το οποίο δεν είναι απαραιτήτως κακό). Από την άλλη έχω μία αλλεργία στα μακροπρόθεσμα σχέδια και τις δεσμεύσεις... Θα δούμε...

· Το μαλλί βγήκε τόσο τέλειο που την Παρασκευή το βράδυ είχα 2 μαντράχαλους να με φωνάζουν αρνί και να μου κάνουν πατ-πατ στο κεφάλι...

Φωτό από τον περσινό μαραθώνιο...

Post-block...

(ksekinao na grapso post)

(allakse se ellinika vlammeno)

(οκ άλλαξα)

(χμ)

(εεεεε...)

(κάτσε να κάνω αυτό που γράφω άσχετα με βουλίτσες...)

• 
  

(μπα...)

(μήπως να έγραφα αυτό το "από ποιες χώρες μπαίνουν";!)

(μπα...)

(να πάω να κάνω κανένα τσιγάρο μπας και;)

(μπα)

(ΑΑΑΑ!!! να γράψω για την 28^η Οκτωβρίου;!)

(τι μλκιες λέω σιγά μη φτιάξω ποστ και για το κομμωτήριο που θα πάω την Παρασκευή...)

(!)

Φανταστικό αναγνωστικό κοινό την Παρασκευή θα πάω κομμωτήριο...

Πιστέψτε με αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μου ήρθε... Και παιδεύομαι πόση ώρα...

Πάρτε λαλά σε αγαπημένη εκτέλεση που πάει και στη γράφουσα...