Πας να κάνεις βουτιά και φωνάζεις “Κοίτα μαμά, κοίτα”. Παπάρια. Σου λέει ένα “σε κοιτάω, σε κοιτάω” και συνεχίζει να λύνει το σκανδιναβικό. “Παραπόταμος του Δούναβη με δύο γράμματα”. “Το κάθετο τι είναι;”. Κι εσύ κάνεις το σάλτο μορτάλε και δεν σε βλέπει κανείς. Ίσως ο μικρός που ζηλεύει, πάει να κάνει το ίδιο, χτυπάει/πνίγεται και μετά σε μαλώνουν που δεν προσέχεις τον αδερφό σου και του βάζεις μαλακισμένες ιδέες.
Κάπως έτσι κόβεις τις βουτιές. Ξεκινάς να ασχολείσαι με άλλα πιο στεγνά και λιγότερο εξωστρεφή. Καμιά φορά μόνο που τρώγεσαι όπως γυρνάς από Αττική το πατάς στην ευθεία λίγο παραπάνω και σκέφτεσαι “λίγο πιο γρήγορα, λίγο”. Κι ανάβεις τσιγάρο. Και ίσως σου βγαίνει κι ένα ουρλιαχτό εκείνη την ώρα. Δεν είναι κάτι. Μετά μπαίνεις Καισαριανή και περνώντας απ’το νεκροταφείο κόβεις στο επιτρεπόμενο όριο για οδήγηση στην πόλη. Και συνεχίζεις να πλατσουρίζεις στα ρηχά μέχρι να βγει η βδομάδα. Και η επόμενη. Και η επόμενη.
Κλαίει ρε γαμώτο το δεξί μου το μάτι...
Επανέρχομαι στην κανονική ροή (αν υποθέσουμε ότι η ζωή μας – κι ιδίως η δικιά μου - έχει «κανονική ροή») κυρίως λόγω πιέσεων που εδέχθην από τα πλήθη των αναγνωστών (η φίλη Ελ. με ρώτησε προχθές “έγραψες τιπτ καινούριο; Έχω καιρό να μπω...”).
So…
(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Από το παρόν θα γίνει ελπίζω κατανοητό ότι έχω λαλήσει τελείως από τη ζέστη αλλά θεωρώ δεδομένο ότι κι εσείς το ίδιο. ΚΛΕΙΝΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)
Οι μέρες κυλούν βασανιστικά μέχρι την άδεια με 2 κυρίως ερωτήματα. Το πρώτο είναι “Πότε επιτέλους θα πληρωθώ” και το δεύτερο “Ποιος θα μου κατεβάσει το True Blood και το Game of Thrones που είμαι άχρηστη και δεν ξέρω πώς γίνεται”.
Το πρώτο ερώτημα είναι καθαρά ρητορικό γιατί αν έχεις κάνει 7 μηνών γενέθλια στην αφραγκία σου κι έχεις φτάσει να προγραμματίζεις τα τσιγάρα του μήνα απλά βαράς κάτι κρίσεις σε ανύποπτο χρόνο. Κατά τη διάρκεια των κρίσεων αυτών
Α) Σχεδιάζεις ληστείες τραπεζών
Β) Βάφεις το μαλλί φούξια και περνάς τις μέρες σου σιχτιρίζοντας και τρίβοντας το σβέρκο που έχει βαφτεί από το ροζ ιδρώτα
Γ) Μιλάς με κάθε αδικιωρισμένο που τα σόσιαλ μήντια ρίχνουν στο διάβα σου για να εισπράξεις ατάκες επιπέδου:
· Είσαι η νέα αστεία φίλη μου: Μήπως ν’αρχίσω να το ψάχνω με τo stand up comedy;! (σκέψη άμεσα συνδεδεμένη με την οικονομική μου κρίση και λιγότερο με το όνειρο για καριέρα στο σανίδι)
· Αν δεν σε γνωρίσω από κοντά θα σε εξιδανικεύσω...: Με είπες μόλις φόλα;! Μα δεν έχω βάλει κάμερα...
· Η δύναμη να ξέρεις είναι μέσα σου!: Γαμημένε Κοέλιο πάλι στο δρόμο μου σε βρίσκω...
Δ) Ετοιμάζεσαι να περάσεις όλη σου την άδεια (20 μέρες) στο χωριό της καταγωγής σου. Θα μου πεις “Μαρή εσύ δεν είσαι που μας τα κάνεις ζέπελιν «Τι ωραία τα μέρη μου» «Πόσο περήφανη βλάχα είμαι»”. Δικαίωμα. 20 ΜΕΡΕΣ. ΜΟΝΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ. Γκέγκε; (Ψάχνω από τώρα σοκολατένιο κουνέλι και σεσουάρ για να ξαναγυρίσω τη διαφήμιση. Από την άλλη θα σας γράφω κάθε μέρα πώς περνάω και θα υποφέρουμε όλοι μαζί. Μόνο ο γάτος θα είναι ευτυχής γιατί δεν ξέρει να διαβάζει και του αρέσει ο κήπος...)
Το δεύτερο ερώτημα είναι λιγότερο ρητορικό. Βασικά καθόλου ρητορικό. Κανείς δεν θα μου τα κατεβάσει (την ξέρω τη μοίρα μου). Θα περιμένω να ξαναδώ τον λυκάνθρωπα τον ονείρων μου όταν δεήσει το Αντέννα (γαμώ τη διαφήμιση που σας κάνω) να το βάλει στο web tv. Για το Game of Thrones πάλι ευελπιστώ ελλείψει “Νησιού” για του χρόνου, να το προβάλλει το Mega ($^^%&*%&%^#%$) ως τη νέα ακριβή παραγωγή που σέβεται την νοημοσύνη και την αισθητική του τηλεοπτικού κοινού...
Αυτάααα...
