Ποστ “Κοίτα αναγνώστη μου το χάλι μου”

Λατρεμένε αναγνώστη και πάλι χαζή. Θα ευχηθώ καλό χειμώνα κι άμα σου χαλάω τι διάθεση σοβαρέψου και μεγάλωσε.

So... Σου γράφω ξάπλα με το πόδι το αριστερό ανεβασμένο σε κάτι μαξιλάρια. Δίπλα μου έχω φάρμακα, πατερίτσα, το γάτο κι ένα καφέ που μου έφερε η μάνα ρακούν το πρωί. Τι συνέβει; ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΔΑΣ. Ναι ρε φίλε. Γιατί μέχρι τώρα τα άκρα δεν είχαν ταλαιπωρηθεί καθόλου... Αμαρτία είναι... Κι επειδή το στόρυ είναι απίστευτο voila αγαπημένε γέλα κι εσύ μαζί μου.

Το Σάββατο που μας πέρασε που λες βρέθηκα με μια παρέα στο Batman αργάμισι... Κι εκεί που περνάμε καλά βάζει ο γνωστός “παίζω ό,τι να'ναι dj” Δανάη Στρατηγοπούλου... Όπου έρχεται και μερακλώνει εις εκ της παρέας, γλυκούλης ογκολόγος και με βουτάει να με χορέψει βαλς. Και στο φινάλε κάπως από 'δω απο 'κει το έφερε ακούω ένα κρακ και σωριάζομαι... (ανατρίχιασες; κι εγώ.)

Πέφτω που λες καταγής, αναγνώστη κατεβάζω στο πονεμένο μου επίπεδο και τον ογκολόγο καβαλιέρο και βλέπουμε το γόνατο να έχει πάρει πρωτοβουλία και να κοιτάει όπου γουστάρει. Τρίψε ο ένας από 'δω τρίψε ο άλλος από 'κει το επαναφέρουμε στη θέση του. Σηκώνομαι με τα χίλια ζόρια, κάθομαι σ'ένα σκαμπό, πίνω άλλες 2 μπύρες να συνέλθω και πάω σπίτι.

Το πρωί που λες το πόδι τούμπανο. Σηκώνομαι η καλή σου παίρνω τηλ. το Τσίου να έρθει να με πάει στο νοσοκομείο. Παρεπιπτόντως μια και πηγαίναμε πήραμε και την αδερφή Τσίου που έχει θέμα με το στομάχι εδώ και μέρες. Τέτοιο γέλιο σου λέω μέσα στο ταξί ο ταρίφας μας κοίταζε κι έχασκε. Τέλος πάντων πήγα στα εφημερεύοντα, μου είπαν άλλ' αντ' άλλων, μετά από δυο μέρες πήγα σε τραυματιολόγο ιδιωτικό ο οποίος μου 'δωσε το καλό χαμπέρι... Εξάρθρωση επιγονατίδας + έκοψα λέει κάτι συνδέσμους και πρέπει να φοράω κάτι σα νάρθηκα για ένα μήνα γιατί αν στο ενδιάμεσο ξανακοπούν πάω χειρουργείο...

Έτσι λοιπόν το μικρό ρακούν επέστρεψε στο πατρικό μετά του γάτου για να το γιατροπορεύει η μάνα του... Παράλληλα αποφάσισε ν' αρχίσει και δίαιτα γιατί είχε φακλανέψει. Έτσι λοιπόν μετατίθενται οι September's resolutions μέχρι τα μέσα της βδομάδας οπότε θα έχω και προγενέθλιους προβληματισμούς...

Το επιμύθιο είναι: 3 χρόνια λάτιν, 2 χρόνια τάνγκο και την πατάς από Σογιούλ...

Σε φιλώ αναγνώστη. Τσίμπα φονικό λαλά:

Ρακούν το διακοπεύον...

Έχουμε και λέμε:

• Ζαχαροκαραμέλες τριαντάφυλλο
• Κασσόπιτα
• Ύπνος (γνωστός και ως "αντίο ζωή"
• Τσίπουρα με μπαμπά σε καφενείο
• Καθημερινοί απεγκλωβισμοί του γάτου από παρακείμενα οικόπεδα
• Οδήγηση για ανεύρεση τσιγάρων σε στυλ "απελπισμένο"
• Διάβασμα
• Mini trip για χρήση internet
• Κλαρίνα. Σοβαρά κλαρίνα. Τόσο σοβαρά που αν δεν αντέχεις μη πατήσεις το βιντεοτεμάχιο...

(FYI μ'αυτό το μοιρολόι ξεκινάνε όλα τα σοβαρά πανηγύρια)

Σάλτο

Τσούζει το μάτι μου. Το δεξί. Λες να έχω πάλι επιπεφυκίτιδα; Γμτ.

Πας να κάνεις βουτιά και φωνάζεις “Κοίτα μαμά, κοίτα”. Παπάρια. Σου λέει ένα “σε κοιτάω, σε κοιτάω” και συνεχίζει να λύνει το σκανδιναβικό. “Παραπόταμος του Δούναβη με δύο γράμματα”. “Το κάθετο τι είναι;”. Κι εσύ κάνεις το σάλτο μορτάλε και δεν σε βλέπει κανείς. Ίσως ο μικρός που ζηλεύει, πάει να κάνει το ίδιο, χτυπάει/πνίγεται και μετά σε μαλώνουν που δεν προσέχεις τον αδερφό σου και του βάζεις μαλακισμένες ιδέες.

Κάπως έτσι κόβεις τις βουτιές. Ξεκινάς να ασχολείσαι με άλλα πιο στεγνά και λιγότερο εξωστρεφή. Καμιά φορά μόνο που τρώγεσαι όπως γυρνάς από Αττική το πατάς στην ευθεία λίγο παραπάνω και σκέφτεσαι “λίγο πιο γρήγορα, λίγο”. Κι ανάβεις τσιγάρο. Και ίσως σου βγαίνει κι ένα ουρλιαχτό εκείνη την ώρα. Δεν είναι κάτι. Μετά μπαίνεις Καισαριανή και περνώντας απ’το νεκροταφείο κόβεις στο επιτρεπόμενο όριο για οδήγηση στην πόλη. Και συνεχίζεις να πλατσουρίζεις στα ρηχά μέχρι να βγει η βδομάδα. Και η επόμενη. Και η επόμενη.

Κλαίει ρε γαμώτο το δεξί μου το μάτι...

Ποστ 100+1

Με καθυστέρηση (this blogger's middle name) κατάλαβα ότι σπάσαμε το φράγμα των 100 ποστ στην προηγούμενη ανάρτηση...

Δεν ξέρω αν και κατά πόσο σημαντικό είναι το εκατοστό πρώτο ποστ αλλά εγώ στο εκατοστό δέχθηκα πρόταση γάμου από τιτανομέγιστο βλόγερ...