Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011

Το γράμμα















[Αναδημοσίευση από Το γράμμα]

Ανοιχτή Επιστολή


Είμαι κι εγώ άλλος ένας γονιός γεμάτος αγωνίες για το μέλλον των παιδιών μου. Προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο περισσότερο μπορώ για την πολιτική και οικονομική κατάσταση και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά όσοι είναι εργαζόμενοι γονείς μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτό δεν είναι πάντα εφικτό ή επαρκές, κυρίως λόγω χρόνου.

Πρόσφατα λοιπόν, και με αφορμή το σχηματισμό της προσωρινής κυβέρνησης, άρχισα να διαβάζω διάφορα άρθρα αναφορικά με τους νέους υπουργούς και υφυπουργούς που ορίστηκαν (τα βιογραφικά τους, ποια η μέχρι τώρα πολιτική ή κομματική τους πορεία κλπ). Να σημειώσω ότι είμαι από τους ανθρώπους που δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου κόμματος, αλλά ήμουν και είμαι πολιτικά ενεργός.

Όπως οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτή την επιστολή, έτσι κι εγώ πήγα δώδεκα χρόνια στο σχολείο. Κάθε χρονιά, από το 1981 και μετά, στις 17 Νοέμβρη τα σχολεία τιμούσαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Έτσι και φέτος, τα σχολεία θα τιμήσουν τα παιδιά του Πολυτεχνείου που σκοτώθηκαν για να ρίξουν την χούντα του Παπαδόπουλου. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που ως τιμωρία για το πραξικόπημα που έκανε, το βασανισμό πολλών συνανθρώπων μας και το θάνατο των συγκεκριμένων παιδιών μπήκε φυλακή. Του δικτάτορα Παπαδόπουλου που, μέσα από τη φυλακή, ίδρυσε ένα φιλοχουντικό κόμμα, την ΕΠΕΝ. Γενικός γραμματέας της νεολαίας του κόμματος αυτού ήταν ένας άνθρωπος που σήμερα έχει γίνει υπουργός της χώρας. Θα μου πείτε, βουλευτής εκλέχθηκε, κυβερνητικό στέλεχος όμως δεν έγινε από ψηφισμένη από το λαό κυβέρνηση.


Και έρχομαι στο απλό ερώτημα:
Πώς γίνεται ένα κράτος, που κλείνει όλα τα σχολειά της χώρας για να τιμήσει τον αγώνα ενάντια στον δικτάτορα Παπαδόπουλο, το ίδιο αυτό κράτος έξι μέρες πριν την φετινή επέτειο να διορίζει υπουργό τον άνθρωπο που ήταν στο κόμμα του δικτάτορα; Το κράτος αυτό έχει ίχνος ηθικής; έχει αξίες; έχει έστω λ ο γ ι κ ή;


Είμαι κι εγώ ένας «απλός» πολίτης που αναρωτιέται, πριν η νέα κυβέρνηση του μιλήσει για φόρους κ χρέος, ποιο φόρο τιμής αποδίδει η ίδια σε όσους έδωσαν την ίδια τους τη ζωή για την Ελευθερία, και ποιο το χρέος της απέναντί τους; Είμαι κι εγώ ένας «απλός» γονιός που θέλει να διδάξει στα παιδιά του τον ορισμό της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής δικαιοσύνης. Και πλέον δε φοβάμαι μόνο ότι δε θα μπορέσω να δώσω εξηγήσεις στο παιδί μου αν ερωτηθώ, αλλά πολύ περισσότερο πώς δεν μπορώ να του ζητήσω να πιστέψει και να αγωνιστεί για αυτές τις αξίες.

ΥΓ. Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε γιατί και εγώ δεν ήξερα αλλά έμαθα, σας στέλνω αυτά που εύκολα βρίσκει κανείς δημοσιευμένα στο ίντερνετ .


Ο Μαυρουδής Βορίδης (κατά κόσμον Μάκης) γεννήθηκε το 1964. Ως μαθητής του Κολλεγίου Αθηνών, ηγήθηκε πανελλαδικά της εθνικιστικής μαθητικής οργάνωσης Ελεύθεροι Μαθητές. Στη Νομική Σχολή Αθηνών εισάγεται το 1983. Ένα χρόνο μετά, το 1984 γίνεται Γενικός Γραμματέας της ΕΠΕΝ στη θέση του Νίκου Μιχαλολιάκου, τωρινού προέδρου της Χρυσής Αυγής. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1990, έτος που αποφοίτησε από τη
Νομική.

Ήδη το 1985 ο φοιτητικός σύλλογος της Νομικής τον διαγράφει για τη φασιστική του δράση. Ένα χρόνο μετά το 1986, η Ε.Φ.Ε.Ε. Υποβάλλει εναντίον του μήνυση, μεταξύ άλλων για την επίθεση στις 22 Απριλίου του 1986. Σύμφωνα με την μηνυτήρια έκθεση, μεταξύ άλλων, μαζί με μέλη της Ε.Π.ΕΝ., τραυμάτισε με λοστούς και μαχαίρια φοιτητές και προκάλεσε καταστροφές στο κτήριο.

Ο Μάκης Βορίδης το 1994 ιδρύει κόμμα με την ιδεολογική πλατφόρμα του Λεπέν το οποίο ο ίδιος ο πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού Γιώργος Καρατζαφέρης είχε χαρακτηρίσει ακροδεξιό σε συνέντευξή του στο Έθνος στις 23/10 επιβεβαιώνοντας αφενός τις ακροδεξιές τάσεις και το έκνομο παρελθόν του Μάκη Βορίδη και παραδεχόμενος αφ΄ετέρου το δισταγμό του να τον συμπεριλάβει στο συνδυασμό του.

Το 2000 ο Μάκης Βορίδης ήταν υποψήφιος βουλευτής με το συνδυασμό του Κώστα Πλεύρη, ιδρυτή της φασιστικής οργάνωσης 4η Αυγούστου. Σε συνέντευξη του στην αγγλόφωνη Athens News, στις 11 Ιουλίου του 2011 ο Μάκης Βορίδης αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικιστής.

Στις 11 Νοεμβρίου του 2011 ο Μαυρουδής Βορίδης διορίζεται υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων.

Πηγές:
Έθνος: 23.10.2006 Συνέντευξη Γ. Καρατζαφέρη στον Χρ. Μαχαίρα

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

My precious

So… here we go again…


Εχάθει μαύρο σημειωματάριο. Στην πρώτη σελίδα φέρει υπογεγραμμένη βεβαίωση ότι όποιος μου το επιστρέψει θα αποζημιωθεί με ένα ποτό στο γνωστό καταγώγιο... Όταν το συμπλήρωνα δεν σκεφτόμουν ούτε πόσο θα μου έλειπε, ούτε ότι θα μπορούσα να το χάσω.

Μετά από σκέψη καταλήγω ότι θα έπρεπε να έχω βάλλει χρηματικό ποσό για αποζημίωση. Αντικειμενικά μιλώντας αν κανείς διαβάσει αυτά που γράφω μέσα δεν θα ρισκάρει να συναντήσει δια ζώσης την ιδιοκτήτρια απλά για ένα ποτό.

Το ακόμα χειρότερο είναι η ιδέα ότι κάποιος το βρήκε. Τον φαντάζομαι να είναι στο λεωφορείο καρφωμένος στην κίνηση και να θυμάται το μαύρο σημειωματάριο που το έριξε μηχανικά στην τσάντα του. Το ψαρεύει και βγάζει το λαστιχάκι. Ανάμεσα σε λίστες για δουλειές, σχεδιαγράμματα και τηλέφωνα βρίσκει κατεβατά ολόκληρα. Άλλοτε το μελάνι είναι αχνό, άλλοτε οι λέξεις πατημένες τόσο που το χαρτί γίνεται ανάγλυφο. Το κλείνει χωρίς να το πολυκοιτάξει. Το ξανανοίγει το βράδυ που είναι αραχτός στον καναπέ με τις πιτζάμες του. Ίσως σε κάποιο διάλειμμα για διαφημίσεις. Διαβάζει πηδώντας σειρές. Χασμουριέται. Το κλείνει και κάνει ζάππινγκ μέχρι να κοιμηθεί.

My treasure is his trash…

Απλά να ξέρεις ότι έχει μέσα 3-4 ποστς που ποτέ δε θα διαβάσεις.

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

Reboot

Παγοκύστες νάρθηκας δακρυγόνα Σύνταγμα παρέα γέλια ράμματα φυλλάδια θυμός φούσκες τσιγάρο κόψιμο τσιγάρου ξανά τσιγάρο

«δεν μ’αγαπάς πια»

«δε μιλάμε πια για έρωτες ε»

«δεν γράφεις τίποτα»

«δεν προλαβαίνω»

«έχασα το Moleskine»

«you weren’t angry enough»

«σ’έχω ανάγκη σαν το riopan στην πορεία»

«you fucking rock

«πες του να πει ότι είμαστε καλοί άνθρωποι και δουλεύουμε»

«δυστυχής όποιος ζει σ’ ενδιαφέροντες καιρούς»


Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

Ποστ “Κοίτα αναγνώστη μου το χάλι μου”

Λατρεμένε αναγνώστη και πάλι χαζή. Θα ευχηθώ καλό χειμώνα κι άμα σου χαλάω τι διάθεση σοβαρέψου και μεγάλωσε.


So... Σου γράφω ξάπλα με το πόδι το αριστερό ανεβασμένο σε κάτι μαξιλάρια. Δίπλα μου έχω φάρμακα, πατερίτσα, το γάτο κι ένα καφέ που μου έφερε η μάνα ρακούν το πρωί. Τι συνέβει; ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΔΑΣ. Ναι ρε φίλε. Γιατί μέχρι τώρα τα άκρα δεν είχαν ταλαιπωρηθεί καθόλου... Αμαρτία είναι... Κι επειδή το στόρυ είναι απίστευτο voila αγαπημένε γέλα κι εσύ μαζί μου.


Το Σάββατο που μας πέρασε που λες βρέθηκα με μια παρέα στο Batman αργάμισι... Κι εκεί που περνάμε καλά βάζει ο γνωστός “παίζω ό,τι να'ναι dj” Δανάη Στρατηγοπούλου... Όπου έρχεται και μερακλώνει εις εκ της παρέας, γλυκούλης ογκολόγος και με βουτάει να με χορέψει βαλς. Και στο φινάλε κάπως από 'δω απο 'κει το έφερε ακούω ένα κρακ και σωριάζομαι... (ανατρίχιασες; κι εγώ.)


Πέφτω που λες καταγής, αναγνώστη κατεβάζω στο πονεμένο μου επίπεδο και τον ογκολόγο καβαλιέρο και βλέπουμε το γόνατο να έχει πάρει πρωτοβουλία και να κοιτάει όπου γουστάρει. Τρίψε ο ένας από 'δω τρίψε ο άλλος από 'κει το επαναφέρουμε στη θέση του. Σηκώνομαι με τα χίλια ζόρια, κάθομαι σ'ένα σκαμπό, πίνω άλλες 2 μπύρες να συνέλθω και πάω σπίτι.


Το πρωί που λες το πόδι τούμπανο. Σηκώνομαι η καλή σου παίρνω τηλ. το Τσίου να έρθει να με πάει στο νοσοκομείο. Παρεπιπτόντως μια και πηγαίναμε πήραμε και την αδερφή Τσίου που έχει θέμα με το στομάχι εδώ και μέρες. Τέτοιο γέλιο σου λέω μέσα στο ταξί ο ταρίφας μας κοίταζε κι έχασκε. Τέλος πάντων πήγα στα εφημερεύοντα, μου είπαν άλλ' αντ' άλλων, μετά από δυο μέρες πήγα σε τραυματιολόγο ιδιωτικό ο οποίος μου 'δωσε το καλό χαμπέρι... Εξάρθρωση επιγονατίδας + έκοψα λέει κάτι συνδέσμους και πρέπει να φοράω κάτι σα νάρθηκα για ένα μήνα γιατί αν στο ενδιάμεσο ξανακοπούν πάω χειρουργείο...


Έτσι λοιπόν το μικρό ρακούν επέστρεψε στο πατρικό μετά του γάτου για να το γιατροπορεύει η μάνα του... Παράλληλα αποφάσισε ν' αρχίσει και δίαιτα γιατί είχε φακλανέψει. Έτσι λοιπόν μετατίθενται οι September's resolutions μέχρι τα μέσα της βδομάδας οπότε θα έχω και προγενέθλιους προβληματισμούς...


Το επιμύθιο είναι: 3 χρόνια λάτιν, 2 χρόνια τάνγκο και την πατάς από Σογιούλ...

Σε φιλώ αναγνώστη. Τσίμπα φονικό λαλά: