Αποκάλυψη...

Χτες είπα στην κολλητή μου για το βλογ... Της είπα ότι δεν έχω γράψει γι’ αυτήν τίποτα... ΑΚΟΜΑ... Απλά μου είπε επώνυμο μόνο μη γράψεις... Σιγά καλέ τα όργια που κάνεις.!!! χοχοχοχοχοχοχ
Φιδάκιααααα!!!!!!!!!!

Υ.Γ.: Το πιο γαμάτο site γνωριμιών... Τουλάχιστον ξέρεις τι περίπου να περιμένεις και πως να τον ξεφορτωθείς άμα σου «τρώει τα σκώτια»... χοχοχοχοχοχοχ



Created by Mingle2.com (Dating for non-zombies)

Πώς πέρασα την Κυριακή...

Οκ μεγαλώνουμε, σοβαρευόμαστε (ποιος; έλα μου;) αλλάζουν οι υποχρεώσεις κλπ κλπ. Πού το πάω; Στην Αρτέμιδα το πάω για βάπτιση (μη χαιρετήσω που έγινε Αρτέμιδα η Λούτσα...). Φίλη από το πανεπιστήμιο βάπτιζε το μωρό της και το ρακούν εκλήθει να παραστεί στο πλατσούρισμα του βρέφους. Φυσικά μόνιμος συνοδός σε τέτοιου είδους θεάματα είναι η κολλητή από το πανεπιστήμιο (κωδική ονομασία «Κινητό»).

-Σ’ αυτό το σημείο να ενημερώσω ότι από την παρέα εκείνη, η μία χάθηκε τελείως γιατί βρήκε γκόμενο, οι δύο κάναν από ένα παιδί και μια λοβοτομή (συναντιόμαστε μόνο σε μυστήρια) και η τέταρτη απλά παντρεύτηκε (τώρα αναμένει διάδοχο προς μεγάλη απορία όλων για το αν τελικά τα παιδιά έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, και από πόσο νωρίς αυτό εκδηλώνεται)(κλείνει η υπερπαρένθεση)-

Φορτώνω το κινητό στο υπερόχημα κι αρχίζουμε το ταξίδι προς τη μαγευτική Λούτσα... Στη διαδρομή, αφού έχω τάξει τα καλύτερα στο υπερόχημα για να περάσει τους κατσικόδρομους που ανεβαίναμε, έχουμε σχολιάσει τα πάντα όλα (κορυφαία ατάκα Κινητού: «Καλέ τι ερημιές είναι αυτές... Θα ‘χει πέσει πολύ σεξάκι εδώ πάνω»)

Φτάνουμε στο ξωκλήσι («Αααα... Τι ωραία θέα...»). Χαιρετάμε τους γονείς και ακούω το πρώτο «Στα δικά σου»... Απάντηση: «Ευχαριστώ είμαι ήδη βαπτισμένη». (Χαμόγελο του στυλ «δεν βάζει αυτή μυαλό, άντε μετά να τακτοποιηθεί»). Ακολουθεί το μυστήριο όπου όλοι σχολιάζουμε πόσο καλόβολο είναι το μωρό, πόσο τσόλι η πεθερά της φίλης, πόση ζέστη κάνει, λες να μου κλείσαν το αυτοκίνητο πως θα ξεπαρκάρω κλπ)

Τέλος μυστηρίου, χαιρετούρα. Ο ευτυχής πατέρας ξαναχτυπά. «Κουνάβι εγώ θα το ξαναπώ... Και στα δικά σου!!!». Παύση. Αρχίζω να βράζω... Σκάω χαμόγελο, κοιτάω τους ευτυχείς με το bebe που σπάραζε στο κλάμμα και πετάω: «Του λέω του Κινητού να βάλουμε μπρος αλλά φοβάται μη χαλάσει το σώμα της...» Γονείς, παπούδες σκάνε στραβωμένο χαμόγελο με το ένα μάτι στην κάμερα («τώρα αυτό το πήρε; να του πω να το κόψει στο μονταζ»), το Κινητό έχει κατουρηθεί στα γέλια, εγώ προχορώ αγέροχη προς τις μπουμπουνιέρες.

Ακολούθησε τραπέζι με καμιά εικοσαριά παιδάκια που ούρλιαζαν (το κινητό λέει ότι ήταν 5 αλλά δεν την πιστεύω). Εγώ δεν μπορούσα να καπνίσω γιατί παντού ήταν μαμάδες και με αγριοκοίταζαν, το Κινητό το καταφάγαν τα κουνούπια. Μια ομορφιά. Μόλις ρημαδοφάγαμε, εξαφανιστήκαμε... Εννοείται οτι κανείς δεν μας ξαναευχήθηκε «και στα δικά μας»... Πήγαμε ντουγρού σε αγαπημένο οινοπνευματοπωλείο όπου μετά το δεύτερο ουισκάκι το ρακούν ξαναβρήκε το χρώμα του...

Ερώτηση: Γιατί η απόκτηση τέκνου θεωρείται ότι προσδίδει high value; Θεωρητικά μπορεί ο οποιοσδήποτε να το κάνει και για την ακρίβεια να γεννοβολά 1 και 1/3 παιδί το χρόνο. Γιατί μου εύχονται σύζυγο και παιδί και δεν μου εύχονται να είμαι απλά ευτυχισμένη; (Τι απορίες είναι αυτές; Αργεί ευτυχώς το επόμενο μυστήριο...)

Το 'λέγα εγώ...

Όπως υποσχέθηκα σήμερα έχω υλικό।

Μετά από μήνες αποχής χτες βγήκα ρανδεβού... Πώς ήξερα ότι θα έχω θέμα; Απλά πάντα έχω θέμα... Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Βγαίνω που λες αναγνώστη μου, με νέο εξαιρετικά ευειδή, εξαιρετικά μορφωμένο, που στον ελεύθερό του χρόνο παίζει hard rock σε ρόλο drummer. Εμένα αυτό το τελευταίο πολύ με συγκίνησε γιατί ανέκαθεν στο γνωστό γιοκαρίνειο δίλημα «κιθαρίστας ή drummer» επέλεγα αβλεπί το δεύτερο...

Ακολουθεί χρονικό της εξόδου:

Το ρανδεβού έχει δοθεί εις κεντρικό σημείο σε απογευματινή ώρα γιατί μετά ο νέος είχε να ετοιμασει συμπραγκαλα για υπερατλαντικό ταξίδι। Αν σου βρωμάει αυτό ως πάνα μωρού σε δικαιολογώ αλλά είναι τσεκαρισμένο...

Κι ακολουθούν με bullets κατά το γούστο τις γράφουσας τα κεντρικά σημεία του χρονικού:

• Έφαγα στήσιμο μισής ώρας όσο ο νέος έψαχνε να παρκάρει... FFS πουλάκι μου κέντρο Αθήνας με αυτοκίνητο; Ο ΗΣΑΠ να πεινάσει;
• Εδέχθει χωρίς μεγάλη αντίδραση τα 3 ευρώ του καφέ. Όπου ναι μεν τα έδωσα, και οχι αγαπητέ μου δεν είμαι κατινάρα να θέλω να με πληρώνουν, αλλά ήμαρτον ρε πουλάκι μου... Το γαμοκαφέ;!;

• Σε ανύποπτο χρόνο με ρώτησε διαδοχικά:

1. Πόσο καιρό άντεξε η μεγαύτερη σχέση μου,
2. Αν φοβάμαι τα γεράματα
3. Πώς φαντάζομαι τη ζωή μου σε 10 χρόνια
4. Επιβεβαίωσε ακριβώς την ηλικία μου με ακρίβεια μηνών
5. Ακριβώς πότε παίρνω άδεια τον Αύγουστο (η ερώτηση συνοδεύτηκε από νοερό υπολογισμό, σχεδόν άκουγα γρανάζια να δουλεύουν)

Χωριστήκαμε με τη δήλωση «μου έκανε καλό ο καφές μας» (κουνάβι για πάσα νόσο και μαλακία – με έμφαση στο δεύτερο), «θα σε πάρω τηλ. όταν γυρίσω...».

Εγώ δεν έχω λόγια αλλά νοιώθω λίγο σαν να πέρασα συνέντευξη για δουλειά. Και περιμένω απάντηση σε 10 μέρες... χαααααααχαχαχαχαχαχαχ Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Εξαγγελία

Σήμερα δεν έχω τίποτα να γράψω... Αλλά θα έχω σίγουρα αύριο... χοχοχοχοχοχοχοχ