Ρακούν σε κατ' οίκον περιορισμό...

Ο καλός γιατρούλης απεφάνθη ότι πρέπει να απομακρυνθώ από το χώρο εργασίας μου γιατί είμαι για τους συναδέλφους ό,τι ήταν τα ποντίκια την περίοδο της μαύρης πανώλης... Επίσης απεφάνθη ότι θα κρατήσει 1 μήνα το νταβαντούρι...

Ως εκ τούτου εκτός του ότι βαριέμαι, επίσης βαριέμαι και Β Α Ρ Γ Ι Ε Μ Α Ι (με γάμμα όπως το έγραψα).

Έχω βάψει τα νύχια μου 3-4 φορές από χτες κι έχω καταλήξει σ' ένα φοβερό βεραμάν του Κορρέ το οποίο όλοι με ρωτάνε αν το ποτίζω καθηµερινά και διατηρεί αυτή τη ζωντάνια (για τους άντρες αναγνώστες να επισημάνω ότι το βεραμάν είναι το "τσαγαλί". Αν πάλι δεν καταλάβατε είναι αυτό). Επίσης δοκιμάζω συνταγές (το ριζότο με blue cheese άφταστο...)

Σε επίπεδο κοινωνικοποίησης τώρα, αφ' ενός κυκλοφορώ μ' ένα μπουκάλι αντισηπτικό τζελ και είτε καθαρίζω τα χέρια μου είτε πασαλείβω τους συνομιλητές... Αφ' ετέρου τρομάζω τους περαστικούς (συνήθως επίτηδες). Βασικά απλά ρωτάω την ώρα και μέχρι να τσεκάρουν το ρολόι τους έχω βγάλει το γυαλί ηλίου και τους κοιτάω με τα bloodshot eyes μου ευγενική χορηγία του φούστη που με κόλλησε την παλιοαρρώστια. Υποθέτω κοινό μου ότι αντιλαμβάνεσαι πόσο μίζερη είμαι που διασκεδάζω με τέτοιες χαζομάρες...

Επίσης κάθομαι και μιλάω με τις ώρες μέσω ίντερνετ πράγμα το οποίο αν και με κουράζει λίγο οφθαλμολογικώς, μου κοστίζει λιγότερο σε αντισηπτικό...

Παρακαλώ αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει καμιά ιδέα πώς μπορώ να διαθέσω το χρόνο μου να μου αποστείλει e mail στη διεύθυνση που αναγράφεται στην δεξιά στήλη. Απαραίτητη προϋπόθεση να μην απαιτείται 100% όραση και να έχω ένα χέρι ελεύθερο (για το μπουκαλάκι με το αντισηπτικό, μη τα ξαναλέμε). Τυχόν εξυπνάδες θα αγνοηθούν επιδεικτικά...

Ποστ «Το ποστ σε μάρανε»

Οκ το ξέρω ότι υποσχέθηκα αν πάω τριήμερο εκεί που ήθελα να μη γκρινιάξω σε ποστ για καιρό. Ε δεν γκρίνιαξα. Απλά δεν έκανα ποστ ("πονηρό ρακούν!!!" αναφωνεί το κοινό)

So… Το τριήμερο πήγα εκεί που ήθελα. Πέρασα την καγκελόπορτα του σπιτιού φτάνοντας και την ξαναπέρασα φεύγοντας. Ούτε εκκλησία δεν πήγα. Κατάλαβα ότι πήγε 12 από το τηλ. της μαμάς ρακούν. Στο μαύρο τεφτέρι μου αναγράφονται πλέον πέραν των αψυχολόγητων κειμένων μου και 3-4 λίστες για σούπερ μάρκετ καθώς και διάφορα balance sheets (άτσα το λογιστικό).

Επιστρέφοντας με είχε πιάσει μια ανησυχία. You see κοινό μου τη ρακούν φάμιλυ τη δέρνει η κατάρα των θρησκευτικών γιορτών (βλέπε πρωτοχρονιάτικο ποστ). Άμα δεν κάνουμε πέρασμα από νοσοκομείο κάνουμε σίγουρα από νεκροταφείο (όσα ξύλα και να χτυπήσεις κοινό μου εμείς το έχουμε αποδεχτεί). Για του λόγου το αληθές γυρνώντας απο το τριήμερο ανακάλυψα ότι ο bro νοσηλευόταν στο 401. Ευτυχώς ήταν κάτι light.

Δυστυχώς ήταν τόσο light που για να ρεφάρει η κατάρα την επόμενη μέρα βρέθηκα εγώ πρώτη καρέκλα πίστα σ’ εφημερεύον νοσοκομείο. Τη στιγμή που σου γράφω είμαι στη μπάρα του αγαπημένου μπαρ της γειτονιάς και το μάτι μου είναι τέζα κλειστό, ενώ σκοπεύω να ξεκινήσω μελέτη της παρτιτούρας του "Σ’αγαπώ γιατί είσ’ ωραία" ώστε να έχω ρεπερτόριο πιασάρικο στο ακορντεόν...

Στα παραλειπόμενα κατά τη διάρκεια της απουσίας μου και προ της τύφλωσής μου η Αφροδίτη μου μάλλον την είδε Κομανέντσι κι άρχισε κάτι περίεργα δικά της. Ως εκ τούτου με φέρνουν γύρες περίεργοι παλιοί και νέοι (Τοξότες και Κριοί οπότε go figure) τους οποίους δεν απεμπολώ μέχρι να γιάνω τελείως και να δω τα πράγματα σφαιρικά και με τα δύο μάτια.

Αυτά. Δεν γκρίνιαξα. Γκρίνιαξα;!

Update: Την ώρα που ποστάρω το παρόν έκλεισε και το δεύτερο μάτι και πλέον βλέπω από τις χαραμάδες... Νοιώθω κάπως έτσι:

Πιθανές λεζάντες: "Πού να 'ν' ο ίσκιος σου Θεέ να 'ρθω να γονατίσω..."
"Bring it on..."
"Κόσμο ακούω και κόσμο δε βλέπω..."

Not a particular post...

Ξεκινάς να γράψεις κάτι ανεπιτίδευτα σουρεαλιστικό όπως αυτό που διάβασες 10 λεπτά πιο πριν και έμεινες λίγο μαλάκας, όχι γιατί πιστεύεις ότι θα το κάνεις καλύτερα απ’ τον άλλο, απλά για να δεις αν μπορείς κι εσύ ρε γμτ να επικοινωνήσεις με το σκυλί που κάθεται πάνω απ’την οθόνη σου και σε χλεβάζει κάθε μέρα και που μαύρη η ώρα κι η στιγμή που έφυγε η συνάδελφος και σου το άφησε να τη θυμάσαι, λες κι είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι λείπει μια γυναίκα απ’το γραφείο, όταν βγαίνεις έξω κλαίγοντας για πρώτη φορά μετά από μια 2ετία και κανένας από τους 5 μαντράχαλους δεν το παρατηρεί, κι ο μόνος που το ξέρει είναι μέσα από καλώδια ένας Θεός ξέρει πού και συνεχίζει να σου στέλνει συμβουλές και ωραία λόγια που τα διαβάζει μόνο ο σκύλος στην οθόνη γιατί εσύ έχεις χωθεί πίσω από μια βιβλιοθήκη και καπνίζεις ρουφώντας τη μύτη σου και κάνεις φόκους στην διατριβή για την τοξιναιμία και σκέφτεσαι αυτόν που πέρασε τέσσερα χρόνια από τη ζωή του σ’ένα υπόγειο να μελετάει τα αίμματα κι εκεί που γελάς σκέφτεσαι ότι κι εσύ το ίδιο κάνεις μόνο που δεν μελετάς αίμματα αλλά τα όριά σου που τελειώνουν σε λίγο, και που βλέπεις τις μέρες σου να φεύγουν, και που μετράς τις μέρες άδειας που δεν έχεις πάρει από το 2010 γιατί δεν ξέρεις τι να τις κάνεις, κι αν τις πάρεις φοβάσαι να φύγεις μόνη σου, γιατί τελικά αυτό είναι που σε φοβίζει περισσότερο, το μόνη σου, παρ’ όλο που έχεις τσιτώσει τόσους μήνες τον εαυτό σου ότι είσαι αυτάρκης και το λες κάθε μέρα στο σκυλί στην οθόνη, ότι άντε γαμίσου είσαι ένα λούτρινο που καθαρίζει την οθόνη από τα media markt τι ξέρεις εσύ για τη ζωή μου κι από πού κι ως πού δεν μπορώ εγώ να τα καταφέρω καλύτερα γαμημένο, καλά κάνω κι αγαπάω τα γατιά τελικά που ούτως ή άλλως καλό δεν σου λένε άρα δεν σου δημιουργούν προσδοκίες, γιατί τελικά αυτές οι προσδοκίες είναι το χειρότερο και γι’αυτό δεν είμαι ακόμα αυτάρκης αλλά θα δεις παλιόσκυλο πρέπει απλά αυτό με τις προσδοκίες να κόψω, γι’αυτό σε κρατάω ακόμα στη θέση σου να είσαι εδώ να με βλέπεις και να μου καθαρίζεις την οθόνη και γιατί να ξέρεις, όπως διάβασα τις προάλλες, ο παρανοϊκός δεν έχει ποτέ απολύτως άδικο...

Zaz και άλλα...

(Ακούγοντας Zaz για 6^η φορά στο ρηπήτ) (στα πόσα ρηπήτ καίγεται το εμ πι θρι;!)

(Dans ma rue)

Τι χούι είναι αυτό με τον έλεγχο που έχω αδυνατώ να καταλάβω.... Σκάω ρε φούστη μου, τι κακό. Να ξέρω τι κάνει ο άλλος. Να τσαντίζομαι που δεν περνάει ο λόγος ή η μπογιά μου ή και αμφότερα (Μ. γλυκούλη αυτό όταν το διαβάσεις μη με κράξεις). Και να τεστάρω/τεστάρομαι συνέχεια. Γαμημένα impact, τα γράψαμε και στο παρελθόν, μη τα ξαναλέμε, αυτά θα με φάνε. Και βρίσκεσαι στα καλά του καθουμένου να ζεις σκηνικά που όταν τα αφηγήθηκα σε αγαπημένο σαλαλά του είπα «Αυτό είναι για ποστ αλλά άμα το γράψω δεν θα με πιστέψει κανείς... Θα νομίζουν ότι γράφω δρακιές...» Θα μου πεις «Σε νοιάζει;». Θα σου πω «Καλά όχι αλλά άσ’το...»

(Je veux)

Πάντως κοινό μου αν σας πει γυναίκα ότι δεν την πορώνει να κάνει την αντίζηλο να σκάσει να μη το χάψετε... Αρχίζω να πιστεύω ότι ο μόνος λόγος για την εκάστοτε απιστία είναι η γκόμενα του άλλου κι όχι το τρόπαιο. Δεν πα να ‘ναι αδικιορισμένη (άτσα ντοπιολαλιά το ρακούν)... Δεν πα να κλέβεις παγκάρι εκκλησίας... Πρόκειται για τρομακτικό μπουστ...

(σ’αυτό το σημείο να ενημερώσω ότι κανείς δεσμευμένος άνδρας δεν εκλάπει στα πλαίσια του πειράματος).

(Ni Oui Ni Non)

Κυριακή ξύπνησα 4 ώρες πριν τη Δευτέρα... Ματημπαναγία σου λέω... Κι όχι τιπτ άλλο άνετα κοιμόμουν κι άλλο αλλά είπα να σηκωθώ μη τυχόν ξυπνήσω οριστικά στις 4 και καταλήξω να βλέπω telemarketing ή ακόμα χειρότερα να κάνω φασίνα στο σπίτι μέχρι να πάω δουλειά.

(Τέλος η αλλοδαπή)

Δεν με έχει ακουμπήσει άλλη φωνή τόσο όσο του Παπάζογλου. Είχα μάθει σχετικά πρόσφατα ότι δεν είναι καλά κι ότι ταλαιπωρείται οπότε το νέο δεν μου ήρθε ξαφνικό. Χτες στο live δεν τόλμησαν να παίξουν τραγούδι του. Καλά έκαναν. Μερικές φορές η αναπαραγωγή είναι προσβολή.

Πάντως όποτε θα ακούω τις «Στιγμές» θα κολλάω για λίγο... Μη με ενοχλείτε...