Πτώσεις...

Στο δρόμο για τη δουλειά το αριστερό πεζοδρόμιο είναι σαν γυαλί και γλυστράω. Το δεξί έχει σπασμένες πλάκες και σκοντάφτω. Σήμερα προσγειώθηκα με τα μούτρα πάνω στους καφέδες που κουβάλαγα. Ναι από το δεξί πήγαινα. Πονάει το γόνατό μου κι ο αστράγαλος. Ευτυχώς η καφετζού με λυπήθηκε και με κέρασε τους δεύτερους καφέδες.

Μια από τις πιο παλιές μου αναμνήσεις με σαβούρδα (sic) πρέπει να ήταν του ’85. Εγώ άσπρο φορεματάκι και τον κόπρο (αδερφό) από το χέρι τρέχουμε. Μας έχουν πάει οι γονείς βόλτα στο ΣΕΦ και έχουμε μαζί και μια θεία τόσο κατσικοπόδαρη που μπροστά της ο επίτιμος είναι ερασιτέχνης (Θεός σχωρέσ’ την). Τρέχουμε και σκοντάφτω. Αφήνω το χέρι του μικρού ενώ ίπταμαι και προσγειώνομαι όπως σήμερα με τα μούτρα. Σηκώνομαι γελώντας, αν και πονάει το πόδι μου, και τρέχω στην παιδική χαρά. Ανεβαίνω στην κούνια και όπως κουνάω τα πόδια μου μπρος πίσω βλέπω το αίμα να τρέχει μέχρι το καλάμι. Και τότε βάζω κάτι κλάμματα να με ακούσει όλο το ΣΕΦ.

Αυτό που πάντα μετά την πτώση ενστικτωδώς ή γελάω ή βρίζω όποιον πάει να με σηκώσει (το 2^ο το έκανα σήμερα) δεν με προβληματίζει τόσο όσο το ότι τα κλάμματα τα βάζω κάνα μισάωρο αργότερα... Ενίοτε και 3 μήνες μετά... Πάντως τη μάνα μου την πήρα καλού κακού τηλ. ότι μπορεί να χρειαστεί να έρθει να με πάρει απ’ τη δουλειά γιατί ο αστράγαλος με πονάει και «αμάν μ’αυτά τα παπούτσια όλο πέφτω ρε μαμά» (το πιάσατε το concept)...

ΥΓ: Ευχαριστώ δημοσίως τον νεαρό που με σήκωσε το πρωί και μου μάζεψε και τα κέρματα που μου είχαν σκορπίσει και ζητώ συγνώμη από την κυρία που έφτασε πρώτη στο συμβάν.

Αταξία 4

Επειδή θα κατεβάσω καντήλια αν δεν έχετε την όρεξή μου παρακαλώ πιέσατε το κόκκινο κομβίο πάνω δεξιά (αν θυμάμαι καλά στο mac είναι αριστερά – anyway το έπιασες το νόημα)

• Όταν βρε ΜΑΛΑΚΑ σου λέει θα χιονίσει ό,τι δεν χιόνισε, σου ζαλίζει τον έρωτα για καμιά βδομάδα, έχεις εμπεδώσει ότι τα 3 συγκεκριμένα γαμοχιλιόμετρα της Μαλακάσσας θα κλείνουν και χωρίς χιόνι έτσι απλά για το χουλιγκανισμό, γιατί πιστεύεις ότι είσαι εξαίρεση και μου πηδάς το timeline με σχόλια του τύπου «παγώνουμε», «πού είναι το κράτος» κλπ κλπ; Όχι δεν σε λυπάμαι γιατί φεύγοντας μου το ξαναπήδηξες (το timeline) με ατάκες «γιουχούυυυ εκδρομή!!!».

• Την Παρασκευή ο άλλος (ναι εσύ αληταρά) μου τα έχωσε επειδή δεν του λέω τα προβλήματά μου. Και καλώ το λατρεμένο κοινό να με υποστηρίξει στη θέση μου ότι δεν είναι λογικό όταν βλέπεις κάποιον ΜΙΑ ΦΟΡΑ τη βδομάδα να του πετάς στα μούτρα όλα τα οικογενειακά σου προβλήματα... Άμα είναι να πηγαίνουμε για καφέ σε κηδείες να πίνουμε και κονιακάκι τζάμπα και να κάνουμε τις Μανιάτισσες μοιρολογίστρες...

• Ένα μπράβο στους κατασκευαστές air condition. Thumbs up παλικάρια... Άμα έχει πολύ κρύο τα ρημάδια σας δεν δουλεύουν... Είμαι στη δουλειά και χάρη στην εφεύρεσή σας μπορώ να φέρω το αγαπημένο μου pet μαζί, έναν αυτοκρατορικό πιγκουίνο... Και πάλι ευχαριστώ...

• Τη μαλακισμένη τη μικρή αδερφή στο Νησί την έχω τόσο άχτι που είμαι στο τσακ ν’ αρχίσω τα χαστούκια στην τηλεόραση... Επίσης ευχαρίστως να περιλάβω το κωλοπαιδάκι το λεπρό που βρήκε κι έγινε τάλε κουάλε ο αυτοκτονημένος ο πατέρας του.
  
  

• Χτες (πάλι καλά) συνειδητοποίησα ότι διάγω φάση που δεν μ’αρέσω καθόλου («πώς έχεις γίνει έτσι μωρή, τα χάλια σου έχεις») κι επειδή δεν περνάμε καλά στα παρασκήνια βγαίνει αυτό στον κόσμο. Μη μου πεις ότι το ψιλιάστηκες από το ποστ!!!

Χρόνια πολλά κοριτσάρες (για να μην ξεχνιόμαστε μέρα που 'ναι)


Λαλά γλυκούλι κόντρα στη διάθεση και ταιριαστό με το κωλόκρυο (δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναβάλει... Η Ε. λέει πως όχι):

Και οδηγίες χρήσης το λες...

So… Όσο καιρό διατηρώ το παρόν μόνο 3 φορές αυτά που έγραψα δεν απευθύνονταν στον εαυτό μου και μόνο.

Η πρώτη ήταν αυτή. Συζητούσα με κάποιο φίλο-γουρουνάκι κι ήθελα να του πω ακριβώς πώς ένιωθα και να τον παρακινήσω.

Η δεύτερη ήταν αυτή. Κάτι γνωστοί μου βλόγερς γκρίνιαζαν περί ημιτελών ιστοριών και το είδα ως άσκηση.

Η τρίτη ήταν αυτή. Οι ίδιοι βλόγερς κατάλαβαν τον ψυχαναγκασμό που έχω με τα θέματα και παίζαν με το χαζό.

ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ τα έγραφα και τα γράφω για την πάρτη μου. Είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο μόνο που για λόγους βίτσιου το γράφω δημοσίως. ΔΕΝ είναι λογοτεχνία. ΔΕΝ είναι υποχρεωτική η ανάγνωσή του. ΔΕΝ χρειάζεται να πληρώνετε για να το διαβάσετε. ΔΕΝ το γράφω για να ευχαριστήσω κανένα. Ούτε καν εμένα. Το κάνω για να βάλω τάξη στο κεφάλι μου κι ως εκ τούτου τις περισσότερες φορές δεν βγαίνει κανένα νόημα επειδή δεν βγάζουν ενδεχομένως νόημα τα όσα σκέφτομαι.

Τη στιγμή που γράφω το παρόν έχω 24 αναγνώστες και σοκάρομαι που έχω και τόσους. Με κάποιους έχω μιλήσει και ιδιαιτέρως, κάποιοι άλλοι με έχουν τιμήσει και με τη φυσική τους παρουσία. Υπάρχουν και άλλοι που τους εκμυστηρεύτηκα την ύπαρξή του. Τους είπα «εκεί είναι το ημερολόγιό μου κάνε ότι θες».

Το τι θα κάνει ο καθείς με το παρόν βλόγι είναι στη διακριτική του ευχέρια. Αλλά αν νομίζει ότι το γράφω για να τον διασκεδάσω μάλλον βρίσκεται σε λάθος χώρο. Ας με πάει σε μπαρ για ουίσκια κι ευχαρίστως να το κάνω. Εδώ είναι το δικό μου μαγαζί και δεν έχει κουτί παραπόνων... Οι επισημάνσεις και τα σχόλιά σας δεν ενδιαφέρουν καθόλου τη διεύθυνση αν δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιώδες στο όποιο θέμα.

Σημείωση: Αν νομίζετε ότι αυτό που γράφω αφορά εσάς μη με ρωτήσετε καν. Όπως είπα και στην αρχή ‘Ο,ΤΙ γράφω εδώ μέσα αφορά εμένα. Και δεν δήλωσα ποτέ κάτι παραπάνω από «βρωμερό ρακούν».

Who's afraid of the big black wolf?!

Παραμύθι γι’ αρχή.

Ένας παπούς ινδιάνος έλεγε στο ινδιανάκι εγγονάκι του: «Μέσα σε κάθε άνθρωπο ζουν 2 λύκοι. Ένας μαύρος κι ένας λευκός. Ο μαύρος είναι ό,τι κακό κρύβει η φύση μας. Ο εγωισμός, ο φόβος, η αλαζονία, ο φθόνος, η απληστία, η αυτολύπηση, η υπεροψία, η απογοήτευση κ.ο.κ. Ο λευκός πάλι είναι ότι καλό έχουμε ως άνθρωποι να επιδείξουμε. Η χαρά, η αγάπη, η ευγένεια, η ελπίδα, η ευσπλαχνία, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη κλπ. Οι δύο αυτοί λύκοι παλεύουν συνεχώς».Το εγγονάκι ρώτησε: «Και ποιος νικάει;» κι ο γέρος απάντησε «Αυτός που ταΐζεις...»

Η σοφή κυρία Λ., αστρολόγος και φίλη της μαμάς ρακούν, με προέτρεψε προ μηνός επειδή έχω τον Ποσειδώνα σε λάθος θέση (υποθέτω με το κεφάλι χωμένο σε καμιά γλάστρα) να κάνω κάτι δημιουργικό για να εκτονώνομαι. Έκτοτε έκοψα το tango λόγω θεμάτων υγείας και τη φωτογραφική την αφήνω να μαζεύει σκόνη (με μια δυο εξαιρέσεις που και καλλιτεχνία δεν τις λες). Το μόνο που έμεινε για ψυχοθεραπεία είναι το παρόν κι αμα μας το κόψουν κι αυτό να δω πώς θα πέρνουμε τα ψυχοφάρμακα που μας κάνουν εμπάργκο κι οι φαρμακοποιοί...

So… Σήμερα ξύπνησα στην καλή χαρά και σκόρπαγα καλοδιαθεσόνια... Έφτασα στο γραφείο και με το που έκατσα μου τρέχαν από τις τσέπες... Και τότε έσκασαν τα νέα... Στην αρχή είπα οκ... Δεν μας αφορούν, περσινά ξυνά σταφίλια, εγώ αυτά που κλείνει η πόρτα μου θα κοιτάω (το νιαρ και τη σκόνη δηλαδή).

Και μετά άρχισε να ζωντανεύει ο μαύρος λύκος μου και να ρίχνει σφαλιάρες στον ασπρούλη... Κι όταν ρώτησα το καλό μου σαλαλά πώς μπορώ να βάλω τον εγωισμό μου για ύπνο μου είπε να του πω μια ιστορία για το πόσα κακά πάθαν όσοι μείναν για πολύ στο συγκεκριμένο λάκο με τα φίδια. Κι εγώ επειδή δεν ξέρω τέτοιες ιστορίες να πω κατέθεσα αυτό που έγραψα στην αρχή.

Δεν ξέρω αν θα πάει για ύπνο αλλά νιώθω καλά με τα παραληρήματα... Όχι εντελώς καλά... Εξακολουθώ να θέλω να «ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα»... Αλλά που θα πάει θα τον βάλλω τον μαυρόλυκο στη δίαιτα....