3 διάλογοι σε ένα απόγευμα...

Ρ.: Έλα ρε δεν γίνεται να βγούμε... Ήρε το άσυλο ο πρύτανης... Γίνεται χαμός στο κέντρο δεν κατεβαίνω... .

Μ.: Πλάκα κάνεις... Δύο ώρες έπεσα να κοιμηθώ...

Ρ.: Είδες τι γίνεται άμα κοιμάσαι;

Μ.: Πάω να ανοίξω τηλεόραση. Γεια.

Ρ.: Έλα καλό μου πού είσαι

Κ.: Τώρα έφυγα.

Ρ.: Γίνεται πανικός στη Νομική να την αποφύγεις.

Κ.: Καλά θα πετάξω...

Ρ.: Πάρε τηλ. άμα φτάσεις.

Κ.: Και μάντεψε ποια μέρα αποφάσισα να βάλω τακούνια...

(μετά από μια ώρα)

Κ.: Έφτασα...

Ρ.: Χαμός;

Κ.: Ήταν ένα βλαμμένο έξω από τη Νομική κι είχε πιάσει ένα Κινέζο για να του εξηγήσει το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα...

Ρ.: Άμα τον περνούσε για μετανάστη θα τον έβαζε με το ζόρι μέσα...

Κ.:χαχαχαχ

Ρ.: Κι ο Κινέζος καταλάβαινε;

Κ.: Ξέρω 'γω; Αγγλικά Σημίτη μιλούσε η μικρή...

Μαλάκας: Θα βρεθούμε σήμερα;

Ρ.: Δεν μπορώ...

Μαλάκας: Αύριο;

Ρ.: Σε ξένα γενέθλια δεν πάω...

Μαλάκας: Καλά το Σάββατο;

Ρ.: Οκ. Το φιξάρουμε;

Μαλάκας: Εκτός απροόπτου... Θα ενημερώσω εγκαίρως

Ρ.: Πόσο εγκαίρως είναι το εγκαίρως σου;

Μαλάκας: Σάββατο νωρίς.

Ρ.: Αργά μου πέφτει το εγκαίρως σου...

(δύο ώρες μετά)

Μαλάκας: Μωρέ βρήκα εισιτήρια για μια συναυλία το Σάββατο

Ρ.: Οκ.

Μαλάκας: Πειράζει;

Ρ.: Καθόλου.

Μαλάκας: Σίγουρα;

Ρ.: Απολύτως...

Μαλάκας: Είσαι τόσο καλή...

Ρ.: Δεν είμαι καλή απλά ξέχασα ότι είχαμε κανονίσει και κανόνισα κάτι άλλο πριν μισή ώρα...

Μαλάκας: Καλύτερο από 'μένα;

Ρ.: Τόσο που δεν σε μελέτησα καν...

Musicals etc

Δεν ξέρω αν έχω αναφέρει το σκάλωμα του ρακούν με τα μιούζικαλ... Αν όχι το αναφέρω τώρα: έχω σκάλωμα με τα μιούζικαλ. Δυστυχώς όπως είναι προφανές μόνο εγώ το έχω άρα η παρακολούθηση είναι μοναχική εμπειρία η δε ανάλυση της κάθε ταινίας αγγίζει τη σφαίρα της σχιζοφρένιας «Πόσο γαμάτος ο Marlon Brando;! Πάρα πολύ γαμάτος».

Οκ θα μου πεις που το πας το θέμα με τα μιούζικαλ; Θα δεις. Βάλε αυτό να παίζει:

Το έβαλες; Οκ.

Σήμερα δεν είμαι πολύ σούπερ και αυτοψυχαναλύομαι γι’αυτό θα σου πω αυτά που αγαπάω για να ανέβω.

Να οδηγώ σε επαρχιακό δρόμο ακούγοντας τις μουσικές μου.

Τα σκουφιά μου.

Να ξυπνάω και να νιώθω το γατί στα πόδια μου να κοιμάται και να βλέπει όνειρα.

Οι αγκαλιές.

Το κοκκινιστό της μαμάς ρακούν.

Τα μιούζικαλ. (το είπαμε)

Να χορεύω με μάτια κλειστά.

Οι φωτοβόλτες.

Το «κουνάααααβι» που λέει ο bro όταν έχει κέφια (ναι από ‘κει το πήρα το όνομα περίπου).

Οι αμπελοφιλοσοφίες.

Ο κυριακάτικος καφές με τις εφημερίδες.

Τα mojito του Βασιλάκη.

These are a few of my favourite things!

(θ’ανέβω λέμε ακόμα και με το ζόρι...)

Bad bad raccoon...

So χτες είχα μια συζήτηση με το μέγα οινοπότη Tσίου για τα ψυχολογικά μου. Συγκεκριμένα μου εξηγούσε ή προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι όποτε γνωρίζω ένα άνθρωπα του πετάω στη μούρη υπερβολικές δόσεις ρακούν μόνο και μόνο για να δω αν αντέχει. Όπου υπερβολικές δόσεις ρακούν (κατα Τσίου) είναι: Τεστάρισμα του IQ του συνεντευξιαζόμενου, υπερβολικά bossy συμπεριφορά για να δω πόσο χέστης είναι, ενίοτε snobίστικο ύφος, διατήρηση των αποστάσεων σε αγγλοσαξωνικά standards (αυτό είναι ως εκεί που φτάνουν τα χέρια σου στην πρόταση κι αν εισβάλλει κανείς στο χώρο σου είναι αγένια). Βεβαίως έσπευσε να συμπληρώσει το Τσίου ότι άμα χαλαρώνω και γνωρίζω τον άλλο είμαι πολύ γλυκός άνθρωπας αλλά αυτό της έλειπε να μη το πει. Αυτό όμως που ρώτησα το λατρεμένο Τσίου και απάντηση δεν πήρα και ακόμα μου τριβελίζει το μυαλό είναι «Ναι αλλά έτσι δεν είμαι στην πραγματικότητα;» Οκ είμαι γλυκός άνθρωπας με τους φίλους μου αλλά είμαι και σκατόπαιδο μ’αυτούς που δεν ξέρω. Και για να είμαι ειλικρινής χαίρομαι που είμαι σκατόπαιδο με αγνώστους γιατί αλλιώς θα ένιωθα σα κατι πατσαβουρόσκυλα που μπαίνει κλέφτης στο σπίτι και του φτιάχνουν καφέ... Και ακόμα κι αν το πάμε σε γκομενικό επίπεδο το θέμα που έθεσε ο φιλόσοφερ Τσίου ερωτώ. Αν κάποιος δεν με αντέχει στα άγριά μου και τις ανασφάλειές μου, αξίζει να δει τι γλυκός άνθρωπας είμαι στο βάθος κήπος (πάντα κατά Τσίου);;;

Στο παγκάκι...

Μεσημέρι Κυριακής στον παραδοσιακό Κολωνακιώτικο καφενέ. Κόσμος συνωστίζεται έξω στο κρύο με τα μπουφάν και τα καρκινοσωληνάκια του (γεια σου Γιωργάκη θα μας κάνεις όλους υγιείς). Δίπλα μας είναι ένα παγκάκι το οποίο φιλοξενεί θεριακλήδες όσο αυτοί περιμένουν τους άλλους θεριακλήδες να ξεχαρμανιάσουν και να φύγουν για να αδειάσει κάνα τραπέζι. Κάποια στιγμή ο Μ. αφού έχει γίνει τιραμόλα πάνω στην καρέκλα γυρνάει και μου λέει συνωμοτικά “μλκα δεν φαντάζεσαι τι λένε αυτοί”. Οι “αυτοί” ήταν δύο τύποι 30φεύγα μη σου πω 40παρακάτι. “Ο τύπος έχει μια γκόμενα και έχει άγχος αν θα την εγκρίνει η μάνα του γιατί αν δεν την εγκρίνει δεν θα του δώσει τα χρήματα που χρειάζεται για να κάνει ανακαίνιση στο σπίτι του”. Δικαίωση... Τόσα χρόνια που φωνάζουμε για απανταχού μαμάκηδες εξαρτημένους από σκύλες μάνες μας έλεγαν τρελλές... Μετά από μία ανάλυση για το πόσο θλιβερό είναι να κανονίζεις τα κρεβάτια σου βάση ΔΝΤ μαμάς οι 30φεύγα μη σου πω 40παρακάτι έφυγαν. Τη θέση τους πήραν 4 γκομενίτσες με στυλ “έχω ένα κουνάβι στο κεφάλι μου κι η φόρμα μου κάνει όσο η μηχανή σου”. Ο Μ. συνέχισε ξεδιάντροπα να τεντώνεται. Όταν άδειασε τραπέζι κι έκατσαν γυρνάει και μου λέει “μλκα όποιος κάθεται σ' αυτό το παγκάκι είναι εντελώς προβληματικός. Δεν φαντάζεσαι τι έλεγαν κι αυτές... Γμτ δεν άκουσα την ιστορία μέχρι τέλους”. Δεν ρώτησα τι ακριβώς πρόβλημα είχαν οι “προβληματικές” γιατί αρχίσαμε να λέμε ότι το παγκάκι είναι ιδανικό θέμα για ταινία μικρού μήκους (ο Μ. είχε βρει και σκηνοθέτη) αλλά κατόπιν σκεφτόμουν ότι την άλλη Κυριακή πρέπει να κάτσουμε κι εμείς στο παγκάκι γιατί (σοβαρά τώρα) δεν νομίζω ότι στο συγκεκριμένο καφενέ υπήρχε κανείς πιο προβληματικός από μας...

ΥΓ. Ναι είμαστε κουτσομπόληδες...

Άσμα σχετικόν